كه مردم خود را به امور موقّت و گذران دنيا مشغول مىدارند . پس نابود مىكنند و هلاك ميسازند از دنيا آن چيزهائى را كه ميترسند آنها را نابود كند و هلاك سازد ، و رها ميسازند و ترك مىكنند از چيزهاى دنيا آن امورى را كه ميدانند آنها را رها ساخته و ترك خواهد نمود . و زياده طلبى و فراوان اندوزى ديگران را از امور دنيوى ، كم و كوچك تلقّى مىكنند ، و مىبينند آنچه را كه ديگران بازيافتى و غنيمت مىپندارند ، تحصيلش براى آنان ضرر و از دست دادن است . اولياى خدا دشمنند با چيزهائى كه مردم با آنها دوست و سلامتند ، و دوست و سلامتند با چيزهائى كه مردم با آنها دشمنند . بواسطهء آنهاست كه كتاب خدا شناخته مىشود ، و به كتاب خداست كه آنها شناخته ميشوند ؛ و به وجود آنانست كه كتاب خدا بر پا مىايستد و حيات ميگيرد ، و به كتاب خداست كه آنها بر پا مىايستند و حيات ميگيرند . در عالم وجود و آفرينش هيچ اميدى را ارزشمندتر از اميد خود نمىدانند ، و در هيچ امرى بالاتر از امر خود ترس و بيم نمىگيرند . » و نيز آن حضرت در تفسير آيه مباركهء : رِجالٌ لا تُلْهِيهِمْ تِجارَةٌ وَ لا بَيْعٌ عَنْ ذِكْرِ اللَّهِ « 1 » ، در وقتى كه خودشان اين آيه را تلاوت فرمودند ، كلامى دارند كه در نهج البلاغه مسطور است : إنَّ اللهَ سُبْحَانَهُ جَعَلَ الذِّكْرَ جَلَاءً لِلْقُلُوبِ ، تَسْمَعُ بِهِ بَعْدَ

--> ( 1 ) صدر آيه 37 ، از سورهء 24 : النّور